بسم الله الرحمن الرحیم. حکمت متعالیه

حبیب دلها! واقعا هم حبیب دلها بودی! چرا می‏گم بودی، نه! هنوز هم هستی هنوز هم حبیب دلهای همه‏ی یتیمان و فقیران و بسیجیان هستی ...

چه هفته‏هایی که با دسته گل به دیدن شهدا می‏آمدی تا که دلشان را ربودی و به آنان بپیوستی.

این چند روزی که از بین ما رفتی به این فکر می‏کنم که چرا همه می‏گن حاج حبیب "بابا"ی ما بود ...

تو چه کردی که این طور همه در وداع با تو سوختند؟ چقدر عاشقانه و مشتاقانه پر کشیدی و از بین ما رفتی!

رفتنت هم زیبا بود، هم با آرامش؛ مخصوصا آن تبسم زیبایی که در لحظه آخر روی لبانت نقش بسته بود حاکی از آن بود که تو حبیب الله هم بودی و هستی.

حالا فهمیدم که چرا هم حبیب الله بودی و هم حبیب دلها.