روش و منشی که ما به عنوان یک مسلمان در زندگی خود پیاده می کنیم، چهار محمل اعتقادی، عاطفی، رفتاری و مادی دارد؛ مثلاً انسانی در محمل اعتقادی توحید را قبول دارد؛ در محمل عاطفی انبیای الهی و اولیای خدا را دوست دارد، در محمل رفتاری نماز می‏ خواند و در محمل مادی و فیزیکی هم مسجد می ‏سازد.

 ما معتقد به عظمت و عصمت و بزرگواری امام حسین(ع) هستیم و ایشان را دوست داریم. در محمل رفتاری، سینه می ‏زنیم، نذری می ‏دهیم، اشک می ‏ریزیم، و ... . در محمل مادی هم از نمادهایی مثل لباس سیاه، کتیبه ‏ها و پرچم ‏های سیاه و مهر و تسبیح تربت امام حسین(ع) استفاده می ‏کنیم. آن وقت این چهار محمل باید با یکدیگر همخوانی داشته باشند. مثلاً نمی ‏شود در زمین غصبی مسجد درست کنید، یا پشت به قبله نماز بخوانید، باید مطابق قانون شریعت عمل کنید؛ در عزای حسینی هم باید این چهار محمل با یکدیگر هماهنگ و سازوار و سازگار باشند.

 بنابر این، وقتی کسی لباس مشکی پوشید، در عزای امام حسین(ع) شرکت کرد، حتی کمک مالی و مادی داشت و یا نذر کرد باید اعتقاد خود را هم نزدیک به سیره حسینی کند در غیر این صورت عملاً به هدف امام حسین(ع) نزدیک نشده است.

 با این مقدمه در صورتی می توان گفت که در مسیر حضرت اباعبدالله الحسین(ع) حرکت کرده ایم که علاوه بر شرکت در مجالس، اخلاق و رفتار حسینی داشته باشیم، نماز هم بخوانیم، کسب حلال داشته باشیم. امام حسین(ع) وقتی به کربلا آمد آن زمین را خرید و فرمود: مزار ما اینجاست. به اصحاب نیز فرمود: اگر کسی حق الناسی بر گردنش هست، ازکربلا برود و آن حق را بپردازد.

 تجمل گرایی و اسراف هم مربوط به محمل رفتاری و مادی است و لذا باید در این محمل ملاک اهل بیت(ع) را مورد توجه قرار دهیم و از اسراف بپرهیزیم. به هر حال اصل کار یعنی برپایی مراسم عزاداری و نذری دادن خوب است اما باید آسیب ها را به حداقل رساند.

 حرکت امام حسین(ع) برای خدا بود نه خودنمایی، گاهی افراد برای به رخ کشیدن ثروت خود و مشهور شدن دست به کارهای عجیبی می زنند. این رویه نمی تواند آن سبک زندگی ای باشد که اهل بیت(ع) و امام حسین(ع) سعی در ترویج اش داشتند. این قبیل رفتارها در عزاداری های حسینی آن روحیه و فضای سنتی را از بین می برد و فرعیات را اصل قرار می دهد.